Wachten tot je gehoord wordt by Amanda Knox

Author:Amanda Knox
Language: nld
Format: epub
ISBN: 9789021807744
Publisher: Luitingh-Sijthoff
Published: 2013-04-22T16:00:00+00:00

21

Januari-mei 2008

Met mijn vuilniszak vol kleren en boeken stond ik bij de deur van mijn derde cel in negen weken tijd. De agente draaide de sleutel in het slot en trok de deur open. ‘Waar denk je eigenlijk dat je bent?’ hoonde ze. ‘In een hotel?’

‘Nee,’ zei ik, omdat ik wist dat ze mijn herhaalde verzoeken om overplaatsing als divagedrag beschouwde.

Ik had telkens een goede reden gehad om om overplaatsing te vragen. Mijn eerste celgenote, Gufa, was gek geweest. Mijn volgende celgenotes waren drie roddeltantes van middelbare leeftijd, die voortdurend commentaar hadden op mijn kookkunsten en mijn schoonmaakgedrag. Ze vonden me een snob, omdat ik graag las en schreef. ‘En wat heb je nou verder nog aan dat gestudeer van je, als je toch de rest van je leven in de gevangenis zit?’ vroeg een van hen.

Ze gaven me een bijnaam: ‘Principessa sul Pisello’ — de Prinses op de Erwt. Dat was niet alleen een verwijzing naar het sprookje, het had ook een venijnige kant. Pisello is plat voor ‘penis’ – een duidelijke verwijzing naar mijn veronderstelde seksuele ontaardheid.

En nu trok ik in bij Cera. Ze had het lange, slanke uiterlijk van een model en werkte als portavito, dat wil zeggen dat ze maaltijden rondbracht met een karretje.

Ze zat ook bij mijn wekelijkse gitaarles, opnieuw een van die ‘wennen-aan-de-maatschappij-activiteiten’ in de gevangenis, net als de filmvoorstellingen. Maar ik werd nog altijd apart gehouden van de rest van de gevangenisbevolking – een speciale status die bedoeld was om jonge mensen te beschermen die voor het eerst verdachten waren. Het nadeel daarvan was dat ik niet kon meedoen aan groepsactiviteiten en niemand anders had om mee te praten dan mijn celgenotes. Gelukkig wist don Saulo de gevangenisautoriteiten ertoe over te halen me aan de lessen te laten deelnemen, net zoals hij hen ertoe had weten over te halen me elke week naar de mis te laten gaan.

Op een van de woensdagen, toen Cera en ik na de les terugliepen naar onze cellen, vroeg ik: ‘Zou ik eventueel bij jou in de cel mogen? We zijn ongeveer even oud en studeren allebei. Ik zou je kunnen helpen met je Engels.’

Ze was even stil, maar zei toen: ‘Natuurlijk. Ik zal vanavond nog een verzoek schrijven.’

Cera was erin geslaagd van haar cel een gezellige, schone en opgeruimde ruimte te maken. Er lagen felgekleurde lakens op de bedden, er waren ansichtkaarten aan de muur geplakt en aan de tralies van het raam had ze een kleurig gordijn gehangen. Terwijl ik uitpakte, hadden we een openhartig gesprek. Ze zat in kleermakerszit op het bed dat het dichtst bij het raam stond. ‘Ik kan je denk ik maar beter meteen vertellen dat ik biseksueel ben,’ zei ze.

‘Geen probleem,’ antwoordde ik. ‘Dat ben ik niet, maar ik wil iedereen respecteren zoals hij is.’

‘Je bent trouwens toch mijn type niet,’ zei ze. ‘Toen jij vroeg of je bij mij mocht intrekken, dacht ik even dat je misschien lesbisch was, maar uiteindelijk kwam ik toch tot de conclusie dat je dat niet was.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.